ببخش مرا اگر در خاطرت پا گذاشتم

تقصیر از من نبود،

دلم را در نگاهت جا گذاشتم

عشقم را با طبق طبق از گل های لاله و زنبق

به پایت ریختم و نور دیده ام را

در نگاهت جاگذاشتم

لحظه ای سکوت، لحظه ای درنگ،

مرا در نگاهت پیدا کن

بنده عشقم و پیاله شراب لب لعلت را

در کام تشنه خسته، جاگذاشتم

می سوزم از فراقت، ای خاطر شورانگیز

ببخش مرا اگر در خاطرت پا گذاشتم...

دکتر علیرضا رحیمی بروجردی