http://s5.picofile.com/file/8126996468/001.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996484/002.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996518/003.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996534/004.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996592/005.jpg

http://s5.picofile.com/file/8126996650/006.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996676/007.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996768/008.jpg

http://s5.picofile.com/file/8126996784/009.jpg


http://s5.picofile.com/file/8126996826/010.jpg

سلام
بنظر من خانواده و خصوصا پدر و مادر نقش بسزایی در تربیت فرزندان دارند و نخستین لغزش برای تربیت فرزند از بحث و درگیری در خانواده آغاز میشود
مطلب خوب و آموزنده ای بود مرسی صدای رسا

وقتی تساهل در تربیت این باقیات الصالحات صورت پذیرد و آموزه های دینی خودمان جایی در آموزش نسل و اولادمان نداشته باشد انتظار بیشتری از فرزندان نیست که پرورش یافته مکتب شیطان باشند!

به نظر من چاره در بازگشت به اسلام و فرهنگ ایرانی هست
باید به احیای این ارزشها همت نمود

همچنان در اين بحث همراه باشيد و نظرات خود و راهكارها و اقدماتي كه در تالار گفتمان مي تواند صورت بگيرد را مطرح كنيد

ریشه ارتباط ناصحیح برخی دختران و پسران به تربیت نادرست خانواده‎ها برمی‎گردد.
‌در حال حاضر ارتباط برخی از دختر و پسرها در جامعه نامطلوب است که این امر نتیجه بی‌مسوولیتی والدین در تربیت صحیح فرزندان است، زیرا اکثر خانواده‎ها فقط به جنبه حفظ فرزندان توجه دارند و بحث تربیت صحیح آن‎ها بی‌توجهه هستند.

کاملا موافقم شالوده تربیت فرزندان در خانواده پی ریزی می شود و هر چه این تربیت بهتر و اسلامی تر باشد بچه ها در برابر تهاجمات فرهنگی اتوماتیک وار بیمه و واکسینه می شوند و فکر تجربه این ناهنجاریها را نیز به خود نمی دهند .
پس اگر فرزندمان خلف نبود و ناصالح از کار درآمد کسی جز والدینش را نمی توان سرزنش کرد از لقمه حلال بگیر تا تربیت دینی و اسلامی صحیح همگی در صراط مستقیم قرار گرفتن اولادمان موثر است!

خانواده باید تلاش کند که آموخته های مذهبی کودکان با تجارب و احساسات خوشایندی شکل بگیرد.

سعه صدر، ابراز احساس خرسندی و روحیه رضایتمندی،گرایش به این احساسات مذهبی را برای کودکان گوارا میسازد. مشاهده رفتار اطرافیان (به خصوص والدین) انگیزه ای قوی و غنی برای یادگیری و آموزش فرزندان است.

وقتی که کودک نسبت به رفتار و نحوه حرکات و حرف زدن والدین و اطرافیان کنجکاو می شود باید توجه داشت که کنجکاوی بیهدف و بینتیجه نیست بلکه متضمن الگوگیری و مشارکت فعالانه او به صورت تجربه ای جدید در فرازهای حساس زندگی است.

مهیا کردن چنین فضایی به خصوص اگر همراه با مشارکت فعال کودکان و نوجوانان و همسالان آنان باشد برایشان بسیار دلنشین و دلپذیر است و همین امر به تدریج گرایش به امور مذهبی و روحیه اجتماعی را در آنان تقویت میکند.

بدیهی است هر قدر الگو محبوبتر باشد یادسپاری رفتار آسان تر میگردد.

پدر و مادر و اعضای خانواده اگر توجه داشته باشند که در خانه، سفر،در میهمانی و یا در حین انجام کار و به طور کلی در هر موقعیتی به اصول و احکام دینی پایبند باشند و به آن اهمیت دهند، در تلقی و نگرش فرزندان نسبت به فرایض دینی تأثیر مضاعف خواهد داشت.آداب و عبادات مذهبی چون پاسخی به عالی ترین نیازهای معنوی است اگر به طور طبیعی و با جلب رضایت قلبی ارائه شود احساس خوشایند را در آنان بر میانگیزد و متربی آن را به راحتی جذب میکند چرا که عواطف و احساسات مهمترین نقش را در تکوین، رشد و پرورش شخصیت جوان و نوجوان دارند.

بدیهی است زمانی که کودکان و نوجوانان در معرض یادگیری و آموزش احکام و عبادات قرار دارند لازم است برای این موضوع زمینه سازی شود تا همراه با آموزش، احساس خوشایند در او ایجاد گردد و به این ترتیب نتیجه ای مطلوب به بار آورددر اینصورت تقویت چنین گرایش فطری نیز بسیار آسان و طبیعی خواهد بود.


کسب عادتها و رفتارهای مذهبی بیش از آنکه متاثر از اندرزها و سخنان والدین باشد معلول پذیرش رفتار، عواطف و احساسات مرتبط و همراه با مهر و محبت آنان است.


بجاست که خانواده ها با الهام از فرهنگ غنی اسلام و احکام و تعالیم آن به تربیت صحیح فرزندان بپردازند و این جز از طریق عمل صالح و تادب به آداب شریعت و پرهیز از عوامل غفلتزا میسر نخواهد شد.