تو از اول سلام ات پاسخ بدرود با خود داشت

اگرچه سحر صوتت جذبه «داوود» با خود داشت


بهشتت سبزتر از وعده ی شداد بود اما

-برایم برگ برگش دوزخ «نمرود» با خود داشت


ببخشایم اگر بستم دگر پلک تماشا را

که رقص شعله ات در پیچ و تابش دود با خود داشت


«سیاوش» وار بیرون آمدم از امتحان گرچه

-دل «سودابه» سانت هرچه آتش بود با خود داشت


مرا با برکه ام بگذار دریا ارمغان تو

بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت
((محمدعلی بهمنی))

بگو جوي حقري آروزي رود با خود داشت
چقدر زيبا و پر مفهوم بود . سپاسگزارم

زخم آن چنان بزن که به «رستم » ، «شغاد » زد

زخمی که کینه بر جگر اعتماد زد

باور نمی کنم به من این زخم بسته را

با چشم باز آن نگه خانه زاد زد

با اینکه در زمانه ی بی داد می توان

سر را به چاه صبر فرو برد و داد زد

یا می توان که سیلی ی فریاد خویش را

با کینه ای گداخته بر گوش باد زد :

- گاهی نمی توان به خدا حرف درد را

با خود نگاه داشت و روز معاد زد
<< محمدعلی بهمنی >>

سلام جناب بهمن پور وقتتون بخیر
اشعار استاد محمدعلی بهمنی واقعا زیبا هستند و هنردوستان مطمئنا از خوندن همچین اشعاری لذت می برند همچون شما
موفق باشین و ممنون از محبت و بزرگواریتون