هیچکاه آغوش مادر را دست کم نگیرید
خیلی از پدر مادرها معتقدند نباید بچه ها را به خود وابسته کنند اما شاید هیچ کدام ندانند که با این ایده غلط، آینده فرزندانشان را خراب میکنند و روی سبکهای دلبستگی و وابستگی آنها در بزرگسالی تاثیر میگذارند.
جوانهایی که امروز بلد نیستند کسی را دوست داشته باشند، خود را از هر کسی مهمتر میدانند یا دائم نگران طرد شدن و ترک شدن هستند، حاصل پرورش غلط همین مادرانند که از کودکی به عمد یا سهو، آغوش شان را از فرزندشان دریغ کرده اند.
اغلب کودکان طبیعی بین 9 ماهگی تا چهار سالگی علائم وابستگی را از خود بروز میدهند. بچههای بزرگتر چنانچه بدلیل تغییرات زندگی احساس تنش و استرس کنند، میتوانند این خصوصیت را از خود بروز دهند.
وابستگی در نوپایان طبیعی است چون به تازگی وارد دنیای جدیدی شدهاند و احساس ترس و ناامنی، گاهی آنان را وادار به بودن در کنار والدین میکند اما بروز این رفتار در کودکان بزرگتر طبیعی نیست و باید اصلاح شود. با این کودکان باید صبور بود و کم کم آنها را برای جدایی آماده کرد؛ رها کردن ناگهانی و غیره منتظره آنها کارساز نخواهد بود.
او را در آغوش بگیرید. عصبانی نشوید و یا با او اوقات تلخی نکنید. وابستگی کودک نتیجه عدم امنیت است. با در آغوش گرفتن فرزندتان در واقع به او میگویید دوستت دارم، در کنارت هستم و باعث احساس امنیت و آسودگی او میشوید. به فرزندتان نشان دهید که احساسش را درک میکنید. کاری نکنید که احساس کند بیان احساساتش کار غلطی است.
منبع: ایران ناز
