دلیل موفقیت سریال های کره ای در ایران

موج سریال های کره ای، از سال 85 و با پخش سریال جواهری در قصر از شبکه دو سیما فراگیر شد و با پخش سریال افسانه جومونگ در سال 87 به اوج خود رسید. یانگوم و جومونگ، تا حدی برای مخاطبان، جذابیت پیدا کردند که طبق آمار منتشر شده از سوی مرکز تحقیقات سیما، بیشترین میزان مخاطب را در هر دوره داشتند.

به گزارش ایران ناز پخش سریال جدید دونگ‌یی از اردیبهشت امسال، موج جدیدی از توجه مخاطبان به سریال های کره ای را همراه داشت؛ موجی که با وجود اینکه هیچگاه به حد و اندازه یانگوم و جومونگ نرسید، اما توجه بسیاری را به خود جلب کرد.

نکته قابل توجه اینجاست که قسمت های ابتدایی هیچ یک از این دو سریال قبلی، مخاطب چندانی نداشتند و هر دوی آنها در میانه راه با پر رنگ شدن جم محتوای خانوادگی، عاطفی و عاشقانه، مورد توجه قرار گرفتند. در مورد دونگ یی هم قضیه از همین قرار بود. این سریال از اردیبهشت به صورت هفتگی روی آنتن می رفت و خب طبیعتا چندان فرصتی برای دیده شدن نداشت.

با وارد شدن سریال به بخش های عاطفی، کنداکتور پخش هفتگی آن هم جایش را به پخش هر شبی داد و این سریال کره ای، یک مرتبه مورد توجه قرار گرفت. تا حدی که حالا کمتر پیش می آید راس ساعت 20 وارد سوپرمارکت، ساندویچی یا مراکز مختلف خرید بشویم و فروشنده را مشغول تماشای دونگ یی نبینیم.

محبوبیت دونگ یی ظرف یکی دو ماه تا جایی پیش رفت که شبکه سه، حاضر شد پخش سریال ایرانی «خانه اجاره ای» را به ساعت 17 موکول کند اما دست به زمان پخش این سریال کره ای نزند. همزمان با پایان پخش «دونگ یی» تا پایان این هفته، پرونده ویژه ای را برای بررسی دلایل ایجاد موج سریال های کره ای را بخوانید.


سریال «سال های دور از خانه» شاید اولین سریال چشم بادامی هایی بود که تمام اهل خانواده را پای تلویزیون میخکوبکرد تا بفهمند آخر چه بلایی بر سر اوشین، این دختر بینوا خواهد آمد. بعد از چند سال موج فیلم های ژاپنی به کشور همسایه، کره رسید و بار دیگر با پخش سریال هایی چون یانگوم و جومونگ تماشاچی های زیادی که با تلویزیون قهر کرده بودند بار دیگر با رسانه ملی آشتی کردند. بعد از آن بود که حتی ویدیو کلوپ ها هم برای کره ای پسندها سریال های مختلفی گلچین کردند تا آنها را راضی نگه دارند و پشت ویترین مغازه های خود می زدند سریال کره ای موجود است.

این روزها هم شبکه 3 مشتاقان سریال های کره ای را بی نصیب نگذاشته و دوستداران این نوع سریال ها را با پخش افسانه دونگ یی از چشم انتظاری درآورده وبار دیگر شب های آنها را با تماشای سریالی تازه؛ خوش آب و رنگ تر کرده است. از مجید ابهری رفتارشناس در علت به وجود آمدن موج سریال های کره ای سوال کردیم که او هم یادداشتی برای ما نوشت که در ادامه می خوانید.

*****
پر کردن اوقات فراغت، نیاز به ابزار خاص خود دارد که هر کس برای انتخاب این ابزار، سلیقه ویژه ای به کار می برد. یکی از این روش ها، تماشای تلویزیون ودیدن فیلم ها وسریال هایی است که در دهه های اخیر همه گیر شده اند که بخش مهمی از آنها فیلم ها وسریال های کره ای مثل نام های جومونگ، جواهری در قصر و ... است. پخش این سریال ها از سال ها پیش اپیدمی به نام سریال های کره ای در کشور را آغاز کرد؛ موجی که هنوزهم با پخش سریال دونگ یی ادامه دارد.

علت کشش و استقبال از این سریال ها را می توانیم در شباهت های فرهنگی، اسطوره سازی و نمایش روابط عاطفی آن بدانیم. مردم ما علاقه خاصی به ژانرهای تاریخی و اسطوره ای دارند و با دیدن این سریال ها ضمن پر شدن اوقات فراغت شان به مقایسه شباهت های تاریخی کشور خودمان هم می پردازند.

همچنین به کاربردن رنگ های شاد و جذاب، استفاده از بازیگران توانمند و حرفه ای و خلق صحنه های عاطفی جذاب، از دیگر عواملی است که موجب شده مخاطب به سمت این سریال ها جذب شود. از طرف دیگر به وجود برخی چارچوب و خط قرمزهای اجتماعی و فرهنگی، نمایش بعضی صحنه های عاطفی در فیلم و سریال های داخلی محدود بوده و همین نکته باعث رویگردانی مخاطبان می شود.

مثلا با وجود جذابیت فوق العاده یک سریال ایرانی، وقتی یک دختر و پدر بعد از 15 سال همدیگر را می بینند؛ نمی توانند هم را در آغوش بگیرند و مانند صحنه های عادی زندگی به هم نزدیک شوند و ابراز محبت کنند. همین غیرواقعی بودن، به رابطه مخاطب با این سریال ها خدشه وارد می کند. نکته دیگری که باعث جذابیت فیلم های کره ای از نظر مخاطبان می شود تکرار و طولانی بودن آنهاست.

همچنین عدم تنوع سریال های ایرانی از نظر سوژه، قابل پیش بینی بودن پایان سریال ها، تکراری بودن قصه ها و وجود شخصیت های خیر و شر که قصه را به سمت شعاری شدن پیش می برد، از دیگر نقاط ضعف کارهای ایرانی است که مخاطب را به سمت تماشای کارهای کره ای مایل می کند. نکته دیگر، یکنواختی چهره ها و هنرپیشه هاست به طوری که از تماشای هنرپیشه نقش اول می توان تیم همراه او را حدس زد.

انحصاری بودن هنرپیشه هاغی داخلی مورد دیگری از خستگی بصری مخاطبان است اما در فیلم های کره ای اینطور نیست. روحیه ساده زیستی در وجود ما رخنه کرده و خواه ناخواه وجود دارد. اگر به فیلم های کره ای، ژاپنی و چینی دقت کرده باشید چیدمان لوکسی در آنها دیده نمی شود. ذات انسان ها به سمت ساده زیستی سوق دارد و این پیام به صورت نامحسوس به بیننده منتقل می شود.

سلسله مراتب احترام آمیز نیز از جمله نکاتی است که در این دسته از فیلم ها به وفور دیده می شود و همین نکته نیز باعث می شود سریال های کره ای به دل مخاطب بنشیند. متاسفانه در سریال های ایرانی سلسله مراتب احترام کوچکتر به بزرگتر خیلی کم شده؛ در صورتی که فطرت انسان ها این نوع احترام را مطالبه می کند.


منبع: ایران ناز