ساده زیستی و دوری از تجملات
دوری از تجملات و تشریفات ظاهری دنیا، شیوهی پیامبران و اولیاء الهی و بندگان خالص خداست. براستی قلبی که مملو از محبت دنیا و زرق و برق آن باشد چگونه میتواند جایگاه عشق الهی و حضرت حق باشد.
دلی که به جاذبههای دنیوی و مظاهر مادی تعلق داشته باشد چگونه میتواند محل تابش انوار آسمانی و آیینه صفات کبریائی گردد. اساسا ساده زیستی و آزاد بودن از تعلقات مادی مهمترین راز موفقیت رهبران الهی و عمدهترین عامل نفوذ در قلب تودههای عظیم مردم است.
مولای متقیان در یک کلام کوتاه و حکیمانه فرمود:
تخففوا تلحقوا [1] ؛ سبکبار شوید تا (به کمال و مقصد حقیقی) برسید.
برای رهائی از جلوههای فریبنده مظاهر مادی هیچ راهی بهتر از زهد و ساده زیستی نیست. انسان ساده زیست بدون تعلق و تکلف مسیر کمال را با آزادگی تمام میپیماید و بدون مانع در آسمان معرفت و کمال به پرواز در میآید. وارستگان زاهد با صفای قناعت و ساده زیستی و با روحی سرشار از ایمان و معنویت به سیر و سلوک زندگی آزادانه میپردازند ولی دلدادگان به دنیا و دون همتای غرق در ظلمتهای غفلت، از مقام آنان خبر ندارند.
تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
خور و خواب و خشم و شهوت سغب است و جهل و ظلمت
حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت
رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند
بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت
حضرت رضا (ع) در مورد ساده زیستی رسول خدا (ص) فرمود: روزی فرشتهای از طرف خداوند متعال به نزد پیامبر (ص) آمده و عرضه داشت: ای محمد (ص)! پروردگار عزیز و جلیل ترا سلام میرساند و میفرماید: اگر میخواهی (در مقابل این همه زحماتی که در راه دین ما متحمل شدهای) صحرای بطحاء را برایت طلا کنیم (و هر چقدر دوست داری برای آبادی دنیایت از آن بهره بگیر و نیازهای مادیات را رفع کن!) رسول خدا (ص) صورت مبارک به سوی آسمان بلند کرده و عرض کرد:
بار الها! دوست دارم روزی سیرم کنی ترا سپاس گویم و روز دیگر گرسنه و محتاج تو باشم تا به درگاهت استغاثه کرده و از تو نیازهایم را بخواهم.
پی نوشت :
1- نهج البلاغه ، خطبه 21
منبع : كتاب ویژگی های امام رضا (ع)
