مرا با برکه ام بگذار ،دریا ارمغان تو

[SIZE=5][COLOR="#0000FF"]تو از اول سلام ات پاسخ بدرود با خود داشت

اگرچه سحر صوتت جذبه «داوود» با خود داشت


بهشتت سبزتر از وعده ی شداد بود اما

-برایم برگ برگش دوزخ «نمرود» با خود داشت


ببخشایم اگر بستم دگر پلک تماشا را

که رقص شعله ات در پیچ و تابش دود با خود داشت


«سیاوش» وار بیرون آمدم از امتحان گرچه

-دل «سودابه» سانت هرچه آتش بود با خود داشت


مرا با برکه ام بگذار دریا ارمغان تو

بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت[/COLOR][/SIZE]
[B][SIZE=4][COLOR="#EE82EE"]((محمدعلی بهمنی))[/COLOR][/SIZE][/B]

بگو جوي حقري آروزي رود با خود داشت
چقدر زيبا و پر مفهوم بود . سپاسگزارم

[B][COLOR="#FF0000"][FONT=Arial][SIZE=4]زخم آن چنان بزن که به «رستم » ، «شغاد » زد

زخمی که کینه بر جگر اعتماد زد

باور نمی کنم به من این زخم بسته را

با چشم باز آن نگه خانه زاد زد

با اینکه در زمانه ی بی داد می توان

سر را به چاه صبر فرو برد و داد زد

یا می توان که سیلی ی فریاد خویش را

با کینه ای گداخته بر گوش باد زد :

- گاهی نمی توان به خدا حرف درد را

با خود نگاه داشت و روز معاد زد[/SIZE][/FONT][/COLOR][/B]
[COLOR="#FF0000"][COLOR="#0000FF"][B]<< محمدعلی بهمنی >>[/B][/COLOR][/COLOR]

سلام جناب بهمن پور وقتتون بخیر
اشعار استاد محمدعلی بهمنی واقعا زیبا هستند و هنردوستان مطمئنا از خوندن همچین اشعاری لذت می برند همچون شما
موفق باشین و ممنون از محبت و بزرگواریتون