شعر زیبای عطار نیشابوری

هر دلی کز عشق تو آگاه نیست
گو برو کو مرد این درگاه نیست

هر که را خوش نیست با اندوه تو

جان او از ذوق عشق آگاه نیست


ای دل ار مرد رهی مردانه باش

زانکه اندر عاشقی اکراه نیست


عاشقان چون حلقه بر در مانده‌اند

زانکه نزدیک تو کس را راه نیست


گرد بر گرد دلم از درد تو

خون گرفت و زهرهٔ یک آه نیست


بر سر آی از قعر چاه نفس از آنک

یوسف مصریت اندر چاه نیست


چند جویی آب و جاه ار عاشقی

عاشق اندر بند آب و جاه نیست


زاد راه مرد عاشق نیستی است

نیست شو در راه آن دلخواه نیست


در ده ای عطار تن در نیستی

زانکه آنجا مرد هستی شاه نیست

روز بزرگداشت عطار نیشابوری

چند جویی آب و جاه ار عاشقی
عاشق اندر بند آب و جاه نیست

[IMG]http://www.beytoote.com/images/stories/economic/hhe137.jpg[/IMG]


فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری یکی ازعارفان و شاعران بلندنام ادبیات فارسی‌ در اواخر سدهٔ ششم و اوایل سدهٔ هفتم است.عطار نیشابوری در سال ۵۱۳ هجری مطابق با ۱۱۱۹ میلادی در روستای کدکن (کنونی) در نزدیکی نیشابور دیده به جهان گشود.
به لحاظ تاريخي،شعر عطار بعد از شعر سنايي دومين اوج شعر عرفاني فارسي است و پس از شعر عطار، بلندترين قله شعر عرفاني، شعر جلال الدين مولوي است. سه موج بزرگ، سه خيزاب بلند حيرت آور در اين دريا وجود دارد: اول شعر سنايي و دوم شعر عطار و سوم شعر جلال الدين مولوي. اينها سه اقليم پهناور، سه کهکشان مستقل اند که فضاي بيکرانه شعر عرفاني فارسي و بي اغراق، شعر جهان را احاطه مي کنند و در ضمن کمال استقلال، سخت به يکديگر وابسته اند و يکديگر را تکميل مي کنند. شعر عطار در نگاه نخستين، گاه خواننده را مي رماند؛ اما شکيبايي و قدري آمادگي روحي لازم است تا به درون اين باغ راه پيدا کنيم.وقتي با شعر عطار انس گرفتيم، مي بينيم که در آن سوي بعضي ناهماهنگي ها، چه منظومه منسجمي از احساس و انديشه موج مي زند. [B][COLOR=#ff0000]گزيده اي از اشعار عطار نیشابوری[/COLOR][/B] [CENTER]
اي هجر تو وصل جاوداني اندوه تو عيش و شادماني
در عشق تو نيم ذره حسرت خوشتر ز وصال جاوداني[/CENTER] [CENTER]
[COLOR=#ff99cc]****شعر عطار ****[/COLOR][/CENTER] [CENTER] [/CENTER] [CENTER]بي ياد حضور تو زماني كفرست حديث زندگاني
صد جان و هزار دل نثارت آن لحظه كه از درم براني

[COLOR=#ff99cc]****شعر عطار ****[/COLOR][/CENTER] [CENTER]
كار دو جهان من برآيد گر يك نفسم به خويش خواني
با خواندن و راندم چه كار است؟ خواه اين كن خواه آن، تو داني

[COLOR=#ff99cc]****شعر عطار ****[/COLOR][/CENTER] [CENTER]
گر قهر كني سزاي آنم ور لطف كني سزاي آني
صد دل بايد به هر زمانم تا تو ببري به دلستاني

[COLOR=#ff99cc]****شعر عطار ****[/COLOR]

گر بر فكني نقاب از روي جبريل شود به جان فشاني
كس نتواند جمال تو ديد زيرا كه ز ديده بس نهاني

[COLOR=#ff99cc]****شعر عطار *****[/COLOR]

نه نه، كه به جز تو كس نبيند چون جمله تويي بدين عياني
در عشق تو گر بمرد عطار شد زنده دايم از معاني[/CENTER]

[h=4][COLOR=#000000][FONT=tahoma]عطّار[/FONT][/COLOR][/h] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]محمّد کآفرینش هست خاکش[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]هزاران آفرین بر جان پاکش[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]چراغ افروز چشم اهل بینش[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]طراز کارگاه آفرینش[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]ریاحین‌بخشِ باغ صبحگاهی[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]کلید مخزن گنج الهی[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]گفت پیبغمبر: شما را – ای مهان –[/FONT][/COLOR][/RIGHT][/CENTER] [RIGHT][CENTER][COLOR=#000000][FONT=tahoma]چون پدر هستم شفیق و مهربان[/FONT][/COLOR]
[/RIGHT][/CENTER]

[URL="http://temenna.blogfa.com/post/2287"][h=1]از غزلیات عاشقانه عطار نیشابور[/h][/URL] [COLOR=#000000]روز و شب چون غافلی از روز و شب[/COLOR]

[COLOR=#000000]کی کنی از سر روز و شب طرب[/COLOR]


[COLOR=#000000]روی او چون پرتو افکند اینت روز[/COLOR]

[COLOR=#000000]زلف او چون سایه انداخت اینت شب[/COLOR]


[COLOR=#000000]گه کند این پرتو آن سایه نهان[/COLOR]

[COLOR=#000000]گه کند این سایه آن پرتو طلب[/COLOR]


[COLOR=#000000]صد هزاران محو در اثبات هست[/COLOR]

[COLOR=#000000]صد هزار اثبات در محو ای عجب[/COLOR]


[COLOR=#000000]چون تو در اثبات اول مانده‌ای[/COLOR]

[COLOR=#000000]مانده‌ای از ننگ خود سردرکنب[/COLOR]


[COLOR=#000000]تا نمیری و نگردی زنده باز[/COLOR]

[COLOR=#000000]صد هزاران بار هستی بی ادب[/COLOR]


[COLOR=#000000]هر که او جایی فرود آمد همی[/COLOR]

[COLOR=#000000]هست او را مرددون‌همت لقب[/COLOR]


[COLOR=#000000]چون ز پرده اوفتادی می‌شتاب[/COLOR]

[COLOR=#000000]تا ابد هرگز مزن دم بی‌طلب[/COLOR]


[COLOR=#000000]طالب آن باشد که جانش هر نفس[/COLOR]

[COLOR=#000000]تشنه‌تر باشد ولیکن بی سبب[/COLOR]


[COLOR=#000000]نه سبب نه علتش باشد پدید[/COLOR]

[COLOR=#000000]نه بود از خود نه از غیرش نسب[/COLOR]


[COLOR=#000000]چون نباشد او صفت چون باشدش[/COLOR]

[COLOR=#000000]خود همه اوست اینت کاری بوالعجب[/COLOR]


[COLOR=#000000]گر تو را باید که این سر پی بری[/COLOR]

[COLOR=#000000]خویش را از سلب او سازی سلب[/COLOR]


[COLOR=#000000]بر کنار گنج ماندی خاک بیز[/COLOR]

[COLOR=#000000]در میان بحر ماندی خشک لب[/COLOR]


[COLOR=#000000]چون رطب آمد غرض از استخوان[/COLOR]

[COLOR=#000000]استخوان تا چند خائی بی رطب[/COLOR]


[COLOR=#000000]هین شراب صرف درکش مردوار[/COLOR]

[COLOR=#000000]پس دو عالم پر کن از شور و شعب[/COLOR]


[COLOR=#000000]مست جاویدان شو و فانی بباش[/COLOR]

[COLOR=#000000]تا شوی جاوید آزاد از تعب[/COLOR]


[COLOR=#000000]چون تو آزاد آیی از ننگ وجود[/COLOR]

[COLOR=#000000]راستت آن وقت گیرد حکم چپ[/COLOR]


[COLOR=#000000]از دم آن کس که این می نوش کرد[/COLOR]

[COLOR=#000000]دوزخ سوزنده را بگرفت تب[/COLOR]


[COLOR=#000000]همچو عطار این شراب صاف عشق[/COLOR]

[COLOR=#000000]نوش کن از دست ساقی عرب[/COLOR]
[COLOR=#000000][B]عطار نیشابوری[/B][/COLOR]

[URL="http://temenna.blogfa.com/post/2185"][h=1]داستان همای / عطار نیشابوری[/h][/URL]

پیش جمع آمد همای سایه بخش

خسروان را ظل او سرمایه بخش


زان همای بس همایون آمد او

کز همه در همت افزون آمد او


گفت ای پرندگان بحر و بر

من نیم مرغی چو مرغان دگر


همت عالیم در کار آمدست

عزلت از خلقم پدیدار آمدست


نفس سگ را خوار دارم لاجرم

عزت از من یافت افریدون و جم


پادشاهان سایه پرورد من‌اند

بس گدای طبع نی مرد من‌اند


نفس سگ را استخوانی می‌دهم

روح را زین سگ امانی می‌دهم


نفس را چون استخوان دادم مدام

جان من زان یافت این عالی مقام


آنک شه خیزد ز ظل پر او

چون توان پیچید سر از فر او


جمله را در پر او باید نشست

تا ز ظلش ذره‌ای آید به دست


کی شود سیمرغ سرکش یار من

بس بود خسرو نشانی کار من


هدهدش گفت ای غرورت کرده بند

سایه در چین، بیش از این برخود مخند


نیستت خسرو نشانی این زمان

همچو سگ با استخوانی این زمان


خسروان را کاشکی ننشانیی

خویش را از استخوان برهانیی


من گرفتم خود که شاهان جهان

جمله از ظل تو خیزند این زمان


لیک فردا در بلا عمر داز

جمله از شاهی خود مانند باز


سایهٔ تو گر ندیدی شهریار

در بلاکی ماندی روز شمار
[B]عطار نیشابوری[/B]

[URL="http://www.beytoote.com/art/song/attar-poetry-neyshaboori.html"][IMG]http://www.beytoote.com/images/stories/economic/hhe138.jpg[/IMG][/URL]


گم شدم در خود چنان كز خويش ناپيدا شدم شبنمي بودم ز دريا غرقه در دريا شدم
سايه اي بودم ز اول بر زمين افتاده خوار راست كان خورشيد پيدا گشت ناپيدا شدم
[CENTER]ز آمدن بس بي نشان و ز شدن بي خبر گو بيا يك دم برآمد كامدم من يا شدم[/CENTER] [CENTER]
نه، مپرس از من سخن زيرا كه چون پروانه اي در فروغ شمع روي دوست ناپروا شدم[/CENTER] [CENTER] [/CENTER] [CENTER]در ره عشقش قدم در نِه، اگر با دانشي لاجرم در عشق هم نادان و هم دانا شدم[/CENTER] [CENTER]
چون همه تن مي بايست بود و كور گشت اين عجايب بين كه چون بيناي نابينا شدم[/CENTER] [CENTER] [/CENTER] [CENTER]خاك بر فرقم اگر يك ذره دارم آگهي تا كجاست آنجا كه من سرگشته دل آنجا شدم[/CENTER] [CENTER]
چون دل عطار بيرون ديدم از هر دو جهان من ز تأثير دل او بيدل و شيدا شدم[/CENTER]

[COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma][B]۲۵ فروردین روز بزرگداشت عطار نیشابوری[/B][/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma][COLOR=#A00D3A][B]روز 25 فروردین ماه در تقویم رسمی کشور به نام عطار نیشابوری نامگذاری شده است و همه ساله مراسم بزرگداشت این شاعر و عارف نامی برگزار می شود.

[/B][/COLOR][/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]فریدالدین ابوحامد محمد بن ابوبکر ابراهیم بن اسحق عطار کدکنی نیشابوری شاعر و عارف نام آور ایران در قرن ششم و آغاز قرن هفتم است. ولادتش به سال 537 در کدکن از توابع نیشابور اتفاق افتاده است.از ابتدای کار او اطلاعی در دست نیست جز آنکه نوشته اند پدر وی در شادیاخ نیشابور، عطار عظیم القدری بود و بعد از وفات او فریدالدین کار پدر را دنبال کرد و دکان عطاری (دارو فروشی) آراسته داشت.[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
مسلما عطار در آغاز حیات و گویا تا مدتی از دوره ی تحقیق در مقامات عرفانی، شغل دارو فروشی خود را که لازمه ی آن داشتن اطلاعاتی از طب نیز بوده حفظ کرده و در داروخانه سرگرم طبابت بوده است. خود در کتاب خسرونامه گوید:


[B]به من گفت ای بمعنی عالم افروز[/B]
[B]چنین مشغول طب گشتی شب و روز

[/B][/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
و باز در مصیبت نامه گفته است:

[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma][B]مصیبت نامه کاندوه جهانست[/B]
[B]الهی نامه کاسرار عیانست
[/B]
[B]به داروخانه کردم هر دو آغاز[/B]
[B]چگونه زود رستم زین و آن باز
[/B]
[B]به داروخانه پانصدشخص بودند[/B]
[B]که در هر روز نبضم می نمودند
[/B][/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
با توجه به اشاره ی شاعر، معلوم می شود که انقلاب حال او هم در زمان پزشکی و داروگری دست داده بود و او آثاری در همان ایام پدید آورد. بنابراین افسانه ی معروفی که درباره ی انقلاب حال عطار موجود است ساختگی به نظر می آید. درباره ی این حادثه جامی چنین آورده است: «گویند سبب توبه وی آن بود که روزی در دکان عطاری مشغول معامله بود، درویشی آنجا رسید و چندبار- شیءالله – گفت. وی به درویش نپرداخت. درویش گفت ای خواجه تو چگونه خواهی مرد؟ عطار گفت چنانکه تو خواهی مرد! درویش گفت تو همچون من می توانی مرد؟ عطار گفت: بلی! درویش کاسه ی چوبین داشت، زیر سرنهاد و گفت الله و جان بداد. عطار را حال متغیر شد، دکان بر هم زد و به این طریق در آمد.»
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
عرفا درباره مشایخ متقدم از اینگونه اقوال بسیار دارند. مسلماً انقلاب حال عطار در همان اوان که از راه پزشکی و داروفروشی به خدمت خلق سرگرم بود، دست داد و او که سرمایه ی کثیری از ادب و شعر اندوخته بود، اندیشه های عرفان خود را به نظم روان دل انگیز در می آورد و همچنان به کار خود ادامه می داد و این حالت بسیاری از مشایخ بود که وصول به مقامات و مدارج معنوی آنان را از تعهد مشاغل دنیوی و کسب معاش باز نمی داشت.
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
نورالدین عبدالرحمن جامی، یعنی قدیمی ترین کسی از متصوفه که به زندگی عطار اشاره کرده، او را از مریدان شیخ مجدالدین بغدادی - معروف به خوارزمی - از تربیت یافتگان شیخ نجم الدین کبری شمرده است. اگر چه عطار در ابتدای تذکرةالاولیا به رابطه ی خود با مجدالدین بغدادی اشاره کرده است، لیکن در آنجا تصریحی نیست بر اینکه از پیروان و تربیت یافتگان وی باشد.[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]به هر حال عطار قسمتی از عمر خود را به رسم سالکان طریقت در سفر گذراند و از مکه تا ماوراء النهر بسیاری از مشایخ را زیارت کرد و در همین سفرها و ملاقاتها بود که به خدمت مجدالدین بغدادی نیز رسید. می گویند در پیری شیخ هنگامی که بهاءالدین محمد پدر جلال الدین محمد معروف به مولوی با پسر خود رهسپار عراق بود، در نیشابور به خدمت شیخ رسید و شیخ نسخه ای از اسرار نامه خود را به جلال الدین که در آن هنگام کودکی خردسال بود، بداد.
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
عطار مردی پرکار و فعال بود و چه هنگام اشتغال به کار عطاری و چه در دوره ی اعتزال و گوشه گیری، که گویا در اواخر عمر دست داده بود، به نظم مثنویهای بسیار و پدیدآوردن دیوان غزلیات و قصائد و رباعیات خود و تألیف کتاب نفیس و پر ارزش تذکرةالاولیا سرگرم بود. دولتشاه درباره آثار او گوید: « و شیخ را دیوان اشعار بعد از کتب مثنوی چهل هزار بیت باشد از آن جمله دوازده هزار رباعی گفته و از کتب طریقت تذکرةالاولیاء نوشته و رسایل دیگر به شیخ منسوب است، مثل اخوان الصفا و غیر ذلک و از نظم آنچه مشهور است این است: اسرارنامه، الهی نامه، مصیبت نامه، جواهرالذات، وصیت نامه، منطق الطیر، بلبل نامه، حیدرنامه، شترنامه، مختارنامه و شاهنامه. دوازده کتاب نظم است و می گویند چهل رساله نظم کرده و پرداخته؛ اما نسخ دیگر متروک و مجهول است و قصاید و غزلیات و مقطعات شیخ به همراه رباعیات و کتب منثور وی از صدهزار بیت افزون است.»
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
شاعر خود در قسمتی از منظومه خسرو نامه ی خویش مثنویات خود را نام برده است. غیر از آنچه در قول دولتشاه و ابیات عطار دیده ایم آثار متعدد دیگری را نیز بدو نسبت داده اند و به قول هدایت در ریاض العارفین «گویند کتب شیخ یکصد و چهارده جلد است» و این عدد حقیقتا اغراق آمیز به نظر می رسد.
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
غیر از اسرارنامه، الهی نامه، مصیبت نامه، جواهرالذات (یا جوهر ذات)، وصیت نامه، منطق الطیر، بلبل نامه، حیدرنامه، (یا حیدری نامه)، شترنامه، مختارنامه، شاهنامه، خسرونامه (یا گل و خسرو)، دیوان غزلیات و قصاید و رباعیات که تاکنون دیده و گفته ایم، منظومه ای دیگر به نام مظهر العجایب، هیلاج نامه، لسان الغیب، مفتاح الفتوح، بیسر نامه (یا پسرنامه)، سی فصل و جز آنها را هم بدو منسوب دانسته اند که بعضی از آنها به سبب رکاکت الفاظ و سستی فکر و اندیشه و اظهار تمایل شدید و متعصبانه به تشیع، مسلماً از عطار نیشابوری نیست و از شاعر دیگریست که به عطار نسبت یافته است.

[/FONT][/COLOR][CENTER][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma][URL="http://www.beytoote.com/art/decorum/persian3-date2-farvardin.html"][IMG]http://www.beytoote.com/images/stories/economic/hhe2012.jpg[/IMG][/URL][/FONT][/COLOR][/CENTER]
[COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
مرحوم استاد سعید نفیسی در کتاب خود درباره ی شرح احوال عطار، در این باره بحثی مستوفی دارد که باید به آن مراجعه کرد. با این حال باید متوجه بود که نفی انتساب بعضی از منظومه های منسوب به عطار نیشابوری، دلیل آن نمی شود که آثار منظوم او را اندک بدانیم زیرا شاعر خود کثرت اشتغال خویش را به شعر و به نظم منظومه های گوناگون یاد کرده و به اینکه معاصران به همین سبب وی را"بسیارگوی" دانسته بوده اند اشاره نموده است.
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
از میان این مثنویهای عرفانی دل انگیز از همه مهمتر و شیواتر که باید آن را تاج مثنویهای عطار دانست، منطق الطیر است؛ منظومه ای رمزیست بالغ بر4600 بیت که موضوع آن، بحث طیور در مورد یک پرنده داستانی به نام سیمرغ است. مراد از طیور در اینجا سالکان راه حق و مراد از سیمرغ وجود حق است.
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
از میان انواع طیور که اجتماع کرده بودند هدهد سمت راهنمایی آنان را پذیرفت (= پیر مرشد) و آنان را که هر یک به عذری متوسل می شدند (تعریض به دلبستگی ها و علایق انسان به جهان که هر یک به نحوی مانع سفر او به سوی حق می شود)، با ذکر دشواریهای راه و تمثل به داستان شیخ صنعان، در طلب سیمرغ به حرکت در آورد و بعد از طی هفت وادی صعب که اشاره است به هفت مرحله از مراحل سلوک( یعنی : طلب، عشق، معرفت، استغناء، توحید، حیرت، فقر و فنا)، بسیاری از آنان به علل گوناگون از پای در آمدند و از آن همه، مرغان تنها سی مرغ بی بال و پر و رنجور باقی ماندند که به حضرت سیمرغ راه یافتند و در آنجا غرق حیرت و انکسار و معترف به عجز و ناتوانی و حقارت خود شدند و به فنا و نیستی خود در برابر سیمرغ توانا آگهی یافتند تا بسیار سال برین بگذشت و بعد از فنا زیور بقا پوشیدند و مقبول درگاه پادشاه گردیدند.
[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
این منظومه عالی کم نظیر که حاکی از قدرت ابتکار و تخیل شاعر در به کار بردن رمزهای عرفانی و بیان مراتب سیر و سلوک و تعلیم سالکان است، از جمله شاهکارهای جاویدان زبان فارسی است. نیروی شاعر در تخیلات گوناگون، قدرت وی در بیان مطالب مختلف و تمثیلات و تحقیقات و مهارت وی در استنتاج از بحثها، و لطف و شوق و ذوق مبهوت کننده او در تمام موارد و در تمام مراحل، خواننده را به حیرت می افکند و بدین نکته اقرار می دهد که پرگویی عطار که معاصران او می گفته اند، از مقوله ی گفتار مکثاران( زیاده گویان ) دیگر نیست که بیهوده گویند.

[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]این مرد چیره دست توانا و این عارف واصل دانا، حقایق فراوان را به سرعت درک می کرد و با زبانی که در روانی و گشادگی از عالم بالا تاییدات بی منتهی داشت، به نظم در می آورد. شاعری کردن دراین موارد برای او به منزله ی سخن گفتن مردی بود که به فصاحت و بلاغت خود گرفته باشد و هر چه گوید فصیح و بلیغ باشد. وجود چنین منظومه ی عالی کم نظیری است که ما را از قبول منظومه ی سست و بی مایه ای مانند مظهرالعجائب و لسان الغیب به نام عطار باز می دارد. غالب منظومه های عطار و همچنین دیوان قصائد او در ایران و هند به طبع رسیده و بعضی از آنها مکرر چاپ شده است.

[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
اثر منثور عطار، کتاب تذکرةالاولیاء اوست که از کتب مشهور پارسی و از جمله مآخذ معتبر در شرح احوال و گفتارهای مشایخ صوفیه است. در این کتاب سرگذشت نود و شش تن از اولیاء و مشایخ با ذکر مقامات و مناقب و مکارم اخلاق و نصایح و مواعظ و سخنان حکمت آمیز آنان آمده است. شیوه ی نگارش این کتاب بر همان منوال است که در آثار منظوم عطار می بینیم؛ یعنی نثر آن ساده و دور از تکلف و مقرون به فصاحت طبیعی کلام پارسی است و تألیف آن باید در پایان قرن ششم یا اوایل قرن هفتم صورت گرفته باشد.

[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
[B]عطار در قتل عام نیشابور به سال 618 به دست سپاهیان مغول به شهادت رسید و مزار او هم در جوار آن شهر است.

[/B]
عطار بحق از شاعران بزرگ متصوفه و از مردان نام آور تاریخ ادبیات ایران است. کلام ساده و گیرنده ی او که با عشق و اشتیاقی سوزان همراه است، همواره سالکان راه حقیقت را چون تازیانه ی شوق به جانب مقصود راهبری کرده است. وی برای بیان مقاصد عالیه ی عرفانی خود بهترین راه را که آوردن کلام بی پیرایه ی روان و خالی از هر آرایش و پیرایش است، انتخاب کرده و استادی و قدرت کم نظیر او در زبان و شهر به وی این توفیق را بخشیده است که در آثار اصیل و واقعی خود این سادگی و روانی را که به روانی آب زلال شبیه است، با فصاحت همراه داشته باشد.

[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]وی اگر چه در ظاهر کلام خود وسعت اطلاع سنائی و استحکام سخن و استادی و فرمانروایی آن سخنور نامی را در ملک سخن ندارد، ولی زبان نرم و گفتار دل انگیز او که از دلی سوخته و عاشق و شیدا بر می آید حقایق عرفان را به نحوی بهتر در دلها جایگزین می سازد و توسل او به تمثیلات گوناگون و ایراد حکایات مختلف هنگام طرح یک موضوع عرفانی مقاصد معتکفان خانقاه ها را برای مردم عادی بیشتر و بهتر روشن و آشکار می دارد.

[/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
شاید به همین سبب است که مولانا جلال الدین بلخی رومی که عطار را قـُدوه ی عشاق می دانسته:


[B]هفت شهر عشق را عطار گشت[/B]
[B]ما هنوز اندر خم یک گوشه ایم

[/B][/FONT][/COLOR][COLOR=#1F1F1F][FONT=Tahoma]
او را به منزله روح ،و سنائی را چون چشم او معرفی کرده و گفته است :


عطار روح بود سنائی دوچشم او ما از پی سنائی و عطار آمدیم و جامی شاعر سخن شناس درباره ی او گفته است: «آن قدر که اسرار توحید و حقایق اذواق و مواجید در مثنویات و غزلیات وی اندراج یافته، در سخنان هیچ یک از این طایفه یافته نمی شود.»


[COLOR=#808080]منبع : tebyan.net[/COLOR][/FONT][/COLOR]