|
|
|
|
خدایا، مرا ببخش
عبدالقادر گیلانى را در كنار كعبه دیدند، صورتش را بر روى زمین نهاده بود
و چنین مى گفت :
خدایا! مرا ببخش و اگر سزاوار عذاب هستم ، مرا در قیامت نابینا محشور كن
تا در برابر نیكان شرمسار نگردم
حكایت هاى گلستان سعدى
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- یک جمله ی عاشقانه
- ترا من چشم در راهم شباهنگام...
- گزیده ای از رباعیات عمر خیام
- فاضل نظری کیست؟
- یک اربعین گذشته و زینب رسیده است
- شهریار اقلیم شعر و شوریدگی
- گزینه‌ای از آخرین شعرهای محمود درویش
- جایگاه شادی در ادبیات فارسی کجاست؟
- جکایتی شیرین تر از قند از مولانا
- آرزوی یغماگلرویی
- زیباترین شعری که از مادر می‌شناسم!
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)
مجوز های ارسال و ویرایش
لینک های سریع
Jul 2013
پاسخ با نقل قول