|
|
|
|
اکرم لباسِ سپیدی به تن دارد. چهرهای معصوم و رنجکشیده دارد. میگوید یک روز که روی تخت ایستاده بود، انگار نیرویی او را پایین انداخت. از آن به بعد روی صندلی چرخدار بوده است. میگوید دو فرزندِ پسر دارد که زمانِ زیادیست به او سر نزدهاند. از همسرش میگوید که بسیار دوستش داشته و مردِ خوبی بوده است. به روبهرو خیره میشود و اشک در چشمانش حلقه میزند. به نظر فراموشی دارد. از من میپرسد چرا اینجاست. دستش را میگیرم. میگویم برای طوافِ نمادینِ کعبه. میگوید التماسِ دعا.
ن کیوانپور
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- مطالعه پیش از اجرا؛ حلقهی مفقوده پروژههای شهری کرج
- محبوس در دورِ بیامانِ تکرار
- کودکان گرفتار در شهرهایی چون قفس
- اوج درایت و هوشمندی در تابلوی ترافیکی تهران-کرج!
- موازی کاری فرهنگی در کرج حذف می شود؟
- همسرم مرد خوبی بود
- آیا سوادِ زندگی کردن داریم؟!
- دورنمای تاریکِ بحران کمآبی
- وظیفهی حرفهای یا لطف و منت؟
- معجزه لبخند بر مردمان شهر
- گفت و گو با معلولی هنرمند
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)