|
|
|
|
پیرزن روی تخت نشسته و به اینهمه عکاس و خبرنگار که از اتاقهای مختلف بازدید میکنند، نگاه میکند و از من میپرسد این کارها برای چیست؟ کنارش مینشینم و برایش توضیح میدهم. میگویم چند وقت است در آسایشگاه کهریزک هستی؟ پاسخ میدهد مگر در آسایشگاه کهریزک هستم؟ ابتدا از گفتهام پشیمان میشوم. اما بعد از کمی صحبت متوجه میشوم انگار فراموشی دارد. میگوید پنج دختر دارم. منتظر هستم دخترِ کوچکم هیلدا بیاید و مرا ببرد. میپرسم هیلدا یعنی چه؟ میگوید: فرشتهی آسمانی. دستش را میفشارم. لبخند میزند و دوباره به خبرنگاران و عکاسان خیره میشود.
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- محبوس در دورِ بیامانِ تکرار
- اوج درایت و هوشمندی در تابلوی ترافیکی تهران-کرج!
- البرز در بعد مطالعاتی ضعیف است
- خانه های قولنامه ای بر سر مردم خراب می شوند
- ضرورتِ انتقالِ فلسفهی عاشورا در قالبِ مداحیِ اصیل
- گرانی بنزین و گُسیل شدن مردم به حمل و نقل عمومی
- رسانه سرنوشتِ جامعه را رقم میزند
- وظیفهی حرفهای یا لطف و منت؟
- رهِ صدسالهای که یکشبه طی میشود
- دورنمای تاریکِ بحران کمآبی
- معجزه لبخند بر مردمان شهر
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)