|
|
|
|
اکرم لباسِ سپیدی به تن دارد. چهرهای معصوم و رنجکشیده دارد. میگوید یک روز که روی تخت ایستاده بود، انگار نیرویی او را پایین انداخت. از آن به بعد روی صندلی چرخدار بوده است. میگوید دو فرزندِ پسر دارد که زمانِ زیادیست به او سر نزدهاند. از همسرش میگوید که بسیار دوستش داشته و مردِ خوبی بوده است. به روبهرو خیره میشود و اشک در چشمانش حلقه میزند. به نظر فراموشی دارد. از من میپرسد چرا اینجاست. دستش را میگیرم. میگویم برای طوافِ نمادینِ کعبه. میگوید التماسِ دعا.
ن کیوانپور
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- خانه های قولنامه ای بر سر مردم خراب می شوند
- وظیفهی حرفهای یا لطف و منت؟
- گمنامانِ پُرآوازه
- مجتمعهای تجاری بزرگ کرج؛ تهدید یا فرصت؟
- به سرزمینِ عجایب نویسندگی خوش آمدید!
- تجارب جهانی مقابله با کم آبی
- ادب از که آموختی؟!
- من از این شهر اگر برشکنم،درشکنم...
- ازدواجی فراتر از مرزهای معلولیت
- زن در شهر
- معنویت در پرتوِ جنگی ناخواسته
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)