اول اكتبر روز جهانی سالمندان را از یاد نبریم...

[صدای رسا]

عکس های کهنه را در دست گرفته ای و به گذشته ها بال گشوده ای!

به آن روزهای دور دست که تمام خاطراتت را در قاب کهنه روی طاقچه ای کاه گلی گذاشته اند

و

تو را با تمام دلواپسی هایت در این خانه بزرگ رها کرده اند.

مگر نه اینکه دست های پینه بسته ات، چتر آسایش فرزندانت بود؟

مگر نه اینکه خون دل می خوردی تا مبادا گل لبخند از لب کودکت پژمرده شود؟

مگر نه اینکه شانه های بلندت، همیشه سرپناه خانه و خانواده بود؟

پس کجا رفت تمام آن مهربانی ها؟

پس کجا رفت دست های مهربانت؟

به کجا چشم دوخته ای، پدر!

دست های چروکیده ات را بر شانه های چوبی نیمکت حلقه زده ای

و

زلال اشک از چشم هایت جاری شده است و منتظر فرزندانت...


فردا روز جهانی سالمندان را از یاد نبریم...