سلام.
روزی که گذشت روز متفاوتی بود در قلب همه ی عاشقان حسین و عباس ابن علی (ع)و یاران باوفایش. همه ی عاشقان مردنگی،ایثار،محبت ،عاطفه ،مهربونی، گذشت و بزرگی و بخشش .تسلیت میگم به همتون ، همه ی کسانی که از طفولیت ، ژن دوست داشتن و عاشقی حسین (ع) را در پیکرشون جریان داره و باهاش بزرگ شدن .بعضی موقع ها فراموشش کردن،بعضی موقعه ها سیاق و منشش یادشون رفته اما هنوز محبتشون جریان داره در قلب وجودشون.
نمیدونم واقعا باید خودمو جدا کنم برای اینکه اندازش نیستم اما
خوش به حال تو اگر مقداری از زندگیت شبیه بزرگی حسین بن علی (ع) هست.
خوش به سعادتت اگر میتونی بگذری ، اگه جایی که حق با توهست،وتو میتونی وتو زورش رو داری و قدرتشو داری که انتقام بگیری،میبخشی
انقدر بزرگ هستی که میبخشی...
خوش به سعادتت ...
انشالله تو این ماه محرم و صفر یاد گرفته باشیم از امامان معصوم درس طلب بخشش، ایثار، صبر ، گذشت ،سختی وتحمل،یه کم امروزی تر خواسته باشیم نگاه کنیم بهش ،اینروزا قضاوت نکردن مردم و خیلی چیزای دیگه که من بلد نیستم و شما قطعا بلدین ، و یادمون نره که اون رو با خودمون ببریم برا ماه های دیگه و فراموش نکنیم در ماه هایی که پیش رو داریم، ازشون استفاده کنیم. و صرفا این نباشه اگرحالمون خوب بود تو ماه محرم و صفر فراموش کنیم توماه های دیگه.
ممنونم از تک تک شما دوستان بابت لطفی که به من داشتین و تحمل کردین این ده روز با نوشته هایی که براتون گذاشتم هرزگاهی گریه کردیم و هرزگاهی هم بهش فکر کردیم.
همین.
حرفم پایانی من و این دعا :
در روزگاری زندگی میکنیم که، انتخاب مسیر درست از نادرست هر لحظه سخت تر میشه.هواهای نفسانی فشار میاره،مسیرهایی که چشمک میزنند،اما مال روهستن،و اتوبان هایی که چشم بستن و مسیر حقیقی هستن و ما نمی بینیم.خودشون رو از ما پنهون کردن.من در راستای إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ از خدا می خوام که این راه ها رو،راه های درست رو به همه ی ملت ایران رونمایی کنه،وبرهمه بگشاید.
الهی آمین.