|
|
|
|
تو از اول سلام ات پاسخ بدرود با خود داشت
اگرچه سحر صوتت جذبه «داوود» با خود داشت
بهشتت سبزتر از وعده ی شداد بود اما
-برایم برگ برگش دوزخ «نمرود» با خود داشت
ببخشایم اگر بستم دگر پلک تماشا را
که رقص شعله ات در پیچ و تابش دود با خود داشت
«سیاوش» وار بیرون آمدم از امتحان گرچه
-دل «سودابه» سانت هرچه آتش بود با خود داشت
مرا با برکه ام بگذار دریا ارمغان تو
بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت
((محمدعلی بهمنی))
2 کاربر از مهرگان برای این مطلب تشکر کرده اند : مریم مرادی (2015-01-10),بهمن پور (2015-02-13)
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- ویس و رامین( قسمت اول)
- از وجه تشابه و تفات سعدی و حافظ بیشتر بدانید
- وصیت نامه فوق العاده زیبای حسین پناهی!
- حکایتی طنز و آموزنده از عبیدزاکانی
- حمید مصدق
- وای ، باران حمید مصدق
- شعر زیبای فریبا شش بلوکی ( فریاد او )
- فریدون مشیری
- در گلستانه؛ سهراب سپهری
- حد و مرز گذاری برای نویسندگان
- جایگاه شادی در ادبیات فارسی کجاست؟
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)
مجوز های ارسال و ویرایش
لینک های سریع
Apr 2013
پاسخ با نقل قول
