سهراب سپهری به روایت تصویر

[صدای رسا]

ا

اهل کاشانم.

پیشه ام نقاشی است:

گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ،

می فروشم به شماتا به آواز شقایق که در آن زندانی استدل تنهایی تان تازه شود.

چه خیالی ، چه خیالی ،

... می دانم پرده ام بی جان است.

خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است





من به مهمانی دنیا رفتم:

من به دشت اندوه،من به باغ عرفان،من به ایوان چراغانی دانش رفتم.

رفتم از پله مذهب بالا.

تا ته کوچه شک ، تا هوای خنک استغنا،تا شب خیس محبت رفتم.

من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق.

رفتم، رفتم تا زن،تا چراغ لذت،تا سکوت خواهش،تا صدای پر تنهایی.





هر که در حافظه چوب ببیند

باغیصورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند

هر که با مرغ هوا دوست شودخوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود





من در این تاریکیفکر یک بره روشن هستم

که بیاید علف خستگی ام را بچرد...