|
|
|
|
اکرم لباسِ سپیدی به تن دارد. چهرهای معصوم و رنجکشیده دارد. میگوید یک روز که روی تخت ایستاده بود، انگار نیرویی او را پایین انداخت. از آن به بعد روی صندلی چرخدار بوده است. میگوید دو فرزندِ پسر دارد که زمانِ زیادیست به او سر نزدهاند. از همسرش میگوید که بسیار دوستش داشته و مردِ خوبی بوده است. به روبهرو خیره میشود و اشک در چشمانش حلقه میزند. به نظر فراموشی دارد. از من میپرسد چرا اینجاست. دستش را میگیرم. میگویم برای طوافِ نمادینِ کعبه. میگوید التماسِ دعا.
ن کیوانپور
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- انقلابِ اقتصادی ایران در راه است
- آیا سوادِ زندگی کردن داریم؟!
- نمایش هنرمند تئاتر در برج میلاد
- به سرزمینِ عجایب نویسندگی خوش آمدید!
- خبری از تصویب قانون جامع حمایت از معلولان نیست
- ضرورتِ انتقالِ فلسفهی عاشورا در قالبِ مداحیِ اصیل
- روز پدر
- منتظر هیلدا هستم
- گرانی بنزین و گُسیل شدن مردم به حمل و نقل عمومی
- تجارب جهانی مقابله با کم آبی
- سبز بیاندیشیم، سبز عمل کنیم!
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)