|
|
|
|
اکرم لباسِ سپیدی به تن دارد. چهرهای معصوم و رنجکشیده دارد. میگوید یک روز که روی تخت ایستاده بود، انگار نیرویی او را پایین انداخت. از آن به بعد روی صندلی چرخدار بوده است. میگوید دو فرزندِ پسر دارد که زمانِ زیادیست به او سر نزدهاند. از همسرش میگوید که بسیار دوستش داشته و مردِ خوبی بوده است. به روبهرو خیره میشود و اشک در چشمانش حلقه میزند. به نظر فراموشی دارد. از من میپرسد چرا اینجاست. دستش را میگیرم. میگویم برای طوافِ نمادینِ کعبه. میگوید التماسِ دعا.
ن کیوانپور
لیست موضوع های تصادفی این انجمن :
- کودکانِ فراموش شده در هیاهوی زندگی
- گرانی بنزین و گُسیل شدن مردم به حمل و نقل عمومی
- کودکان گرفتار در شهرهایی چون قفس
- زن در شهر
- ضرورتِ انتقالِ فلسفهی عاشورا در قالبِ مداحیِ اصیل
- تجارب جهانی مقابله با کم آبی
- سالمندانِ بیسرزمینِ سرزمینمان !
- نمایش هنرمند تئاتر در برج میلاد
- سنگ از شمشیر، هندیتر بود!
- آهسته باز از بغل پلهها گذشت
- همسرم مرد خوبی بود
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)