حمید مصدق

[رها شعبانی]

چه انتظار عظیمی نشسته در دل ما

همیشه منتظریم و کسی نمی آید



صفای گمشده آیا

بر این زمین تهی مانده باز می گردد ؟



اگر زمانه به این گونه

ــ پیشرفت این است

مرا به رجعت تا غار

ــ مسکن اجداد

مدد کنید

که امدادتان گرامی باد



همیشه دلهره با من

همیشه بیمی هست

که آن نشانه ی صدق از زمانه برخیزد

و آفتاب صداقت ز شرق بگریزد



همیشه می گفتم:

چقدر مردن خوب است

چقدر مردن

ــ در این زمانه که نیکی

حقیر و مغلوب است ــ

خوب است