عشق واقعی از احساس سرچشمه نمی گیرد

[صدای رسا]

تمام لحظه های زندگی و تنها چیزی که کهنه نمی شود و همیشه نو است.میل به تعالی در اصل با پدیده عشق یکی است، عشق اراده به بسط خود برای تعالی روح است. در اصل فردی، یا افرادی که خویشتن خود را دوست دارند، در حال رشد هم هستند. وقتی عشق عامل رشد باشد،

مطمئنا این نیرو در فرد دگرگونی هایی را ایجاد خواهد کرد، دگرگونی هایی که شخص را خواهان بهتر شدن می کند و هم چنین عشق توام با رشد ناچار شخص را در معرض ناشناخته های زیادی در زندگی قرار می دهد که باعث موفقیت های رشدی آن فرد می شود. وقتی رشد روحی در شخص به وجود آمد آن وقت اگر شخص کس دیگری را دوست داشته باشد، رفتارش را به گونه ای می کند که موجب رشد روحی آن شخص هم بشود. یک فرد بیدار می تواند یک فرد خفته را بیدار کند.

منشا عشق های اولیه از پیام های والدین سرچشمه می گیرد. اگر بچه مهر ومحبت فراوانی از والدین دریافت کند، آنگاه نه تنها احساس دوست داشتن در او به وجود میآید، بلکه این احساس در تمام وجودش رشدکرده و ریشه می دواند. زمانی که والدین به فرزند خود بگویند، تو زیبا هستی،

ما تو را دوست داریم، تو برای ما ارزش داری، این پیام ها به کودک احساس اعتماد به نفس می دهد. بدین ترتیب او احساس عزت نفس و اعتماد به نفس می کند و در دنیا برای خود یک جایگاه و محل اتکای محکمی دارد، این احساس ها باعث می شوند که او با انرژی زیاد دنیای خود را بشناسد که البته این زمانی میسر خواهد بود که والدین آزادی لا زم را برای کشف وجود خویش برای کودک فراهم کنند.

منبع: ایران ناز