آیا میدانید که نخستین قبر بهشت زهرا از آن کیست؟

[صدای رسا]

مرحوم محمدتقی خیال که در قطعه یک، ردیف یک، قبر شماره یک را به خود اختصاص داده و در 27 تیرماه 1349 فوت کرده است.همچنین مزار مرحومه زیور فقیردخت، اولین بانویی که در این آرامستان دفن شده است مورد توجه گروه کشف تهران قرار گرفت.
گفتنی است بهشت زهرا در تاریخ 25 تیر ماه 1349 افتتاح شده است.

منبع: میگنا

[اسلامی]

بله نکته خاصی بود برای ما ایرانی های که کنجکاوی خاصی داریم بسیار جالب هم هست

[صدای رسا]

بله نکته خاصی بود برای ما ایرانی های که کنجکاوی خاصی داریم بسیار جالب هم هست

سلام
تشکر از توجه حضرتعالی

[اسلامی]

خوب به نظر شما اینطور نیست؟

[صدای رسا]

خوب به نظر شما اینطور نیست؟

برای خود من بشخصه جالب بود

[اسلامی]

بله همینطوره جالبه

[jimak20]

و جدیدترین خبر اینکه ظرفیت این بهشت نهایت تا 2 سال دیگه تکمیل می شود

[بهمن پور]

و جدیدترین خبر اینکه ظرفیت این بهشت نهایت تا 2 سال دیگه تکمیل می شود

بحث ارامستان در ایران موضوع خاصی هست
من پیشنهاد می کنم در ادامه لینک از انواع سنگ قب ها لوس گرایی در این زمینه عکس و گفتگو فراهم بشه

[صدای رسا]

بحث ارامستان در ایران موضوع خاصی هست
من پیشنهاد می کنم در ادامه لینک از انواع سنگ قب ها لوس گرایی در این زمینه عکس و گفتگو فراهم بشه

سنت های نادرستی در حاشیۀ مراسم عزاداری و ختم شکل گرفته است که وظیفۀ افراد با ایمان است در برطرف کردن آنها بکوشند. از آن جمله مرسوم است مردم برای مراسم ختم و هفتم و چهلم تابلو و تاج گل هایی تهیه می کنند و برای صاحبان عزا می آورند. یا آن که صاحبان عزا حتماً باید غذا تهیه نموده و از مهمانان پذیرایی نمایند و… .

توجه به این نکته ضروری است که یکی از حکمت های شرکت در مراسم عزاداری آن است که انسان را به یاد خدا و قیامت انداخته و او را از دلبستگی به دنیا بازدارد، حال اگر مراسم ختم، مانند مهمانی باشکوهی برگزار شود که در آن غذاهای رنگارنگ تهیه شده و در اختیار مهمانانی قرار گیرد که خود را آن چنان آراسته اند که گویا به جشنی پا می گذارند، آیا می توان آن را یادآور آخرت دانست؟

و آیا اساساً سزاوار است که مراسم ختم، به همراه پذیرایی باشد؟!

[صدای رسا]

اکنون باید قضاوت کنیم که رفتار امروز جامعۀ ما منطبق با سنت های اسلامی است و یا سنت های جاهلیت؟!

ما متأسفانه در بیشتر موارد به این سنت اسلامی عمل نکرده و به جای آن که باری از دوش مصیبت دیدگان برداریم، سربار آنها شده و هزینه های سرسام آوری را بر دوششان تحمیل می کنیم و حتی اگر آنان مشکلی از لحاظ مالی نداشته باشند، دغدغۀ فکری چگونگی پذیرایی از مهمانان خوانده و ناخوانده، آنان را رنج خواهد داد.در مقابل، خود نیز متحمل هزینه هایی چون خریدن تاج گل های گران قیمت، اعلام تسلیت در قالب تابلوها، اوراق تبلیغاتی و …. می شویم که نه سودی به متوفی خواهد رساند و نه به خانوادۀ آنها، بلکه موجب آزار و شرمندگی افرادی خواهد شد که توانایی مالی انجام چنین هزینه هایی را نداشته و با این وجود، قصد اعلام همدردی با مصیبت دیدگان را دارند!

در بسیاری از موارد، در این رفتارهای تجملاتی بیش از آن که به تسلای خاطر صاحبان مصیبت اندیشیده شود، گویا موقعیتی به دست آمده که برخی افراد، ثروت، هنر، مقام و … خویش را در معرض تماشای آنها و دیگران گذاشته و از آن لذت ببرند. طبیعی است که چنین رفتاری مورد تأیید دین مقدس اسلام نیست.

نتیجه آن که شرکت ما در مراسم ختم، باید دست کم سه نتیجۀ مثبت به دنبال داشته باشد که یکی از آنها آرامش دادن به مصیبت دیدگان و دیگری عبرت گرفتن خویش و دل نبستن به دنیای فانی و سوم هم موجب بالا رفتن درجۀ متوفی است و هر چه که در این راستا نباشد، نمی تواند رفتاری مثبت به شمار آید.